Izložba Ester Sabo i Uroša Đurića „Konstrukti identiteta i performans postojanja“ od 3. septembra u Likovnom salonu KCNS

Izložba Ester Sabo i Uroša Đurića „Konstrukti identiteta i performans postojanja“ koja se realizuje u okviru projekta Mađarsko-srpski umetnički dijalozi, u sklopu festivala Dunavski dijalozi 2026. biće otvorena u četvrtak, 3. septembra, u 18.30 časova u Likovnom salonu Kulturnog centra Novog Sada i moći će da se pogleda do 13. septembra.   Unutar prostora Likovnog salona KCNS, ritual samoreprezentacije postaje bojno polje između mitske stabilnosti i procesualne fragilnosti, tretirajući identitet kao repetitivan, visoko stilizovan performans. Polazeći od svog Populističkog projekta, Đurić deluje kao strateg identiteta koji prisvaja izrazito modernističke vizuelne kodove – Maljevičevu postsuprematističku figuraciju, konstruktivističku geometriju i ikonografiju savremenog sporta i selebriti medija. On prenosi ove redimejd elemente u slikarsku formu, prerađujući njihov pozajmljeni autoritet na platnu kroz slojevite kompozicije i namerne stilske citate. Prisvajajući kompozicioni autoritet istorijskog avangardnog slikarstva uporedo sa vizuelnom gramatikom masovne štampe, on pretvara sopstveni portret u konceptualni instrument koji ispituje mehaniku popularne reprezentacije. Umećući sebe u liniju ikonografske figuracije podjednako kao i u tabloidni slikovni registar, on ne slavi herojsko delovanje, već parodira samu njegovu strukturu. Njegovi autoportreti postaju sredstvo za razotkrivanje identiteta ne kao autentičnog jezgra, već kao proizvoda slikarske konvencije i ideološke projekcije. Nasuprot ovom samorefleksivnom, kritički distanciranom ritmu, Sabo u radovima kao što je njena serija Cranach Woman (Kranahova žena) vrši slikarsku i kustosku dekonstrukciju upravo tog istog istorijskog nasleđa. Ona pomera fokus sa kultnog heroja na mikropolitiku iscrpljenog tela. Njena platna beleže mikropokrete umora i rezignacije, iskliznuća kućne rutine i rituale svakodnevne otuđenosti. Umesto da prisvaja moćne vizuelne jezike kako bi razotkrila njihove ideološke strukture, Sabo naseljava njihovo naličje, gde se ranjivost tela i tekstura običnog života odupiru velikim narativima kroz estetiku nesavršenosti i propadanja. Kustoski argument: Sudar dve različite kritičke strategije – Đurićevog slikarskog prisvajanja, koje lišava herojske i medijski generisane kodove njihovog autoriteta prerađujući ih kroz citate i slikarsku transkripciju, i haptičkog, slikarskog iskopavanja Ester Sabo, koja obitava unutar pukotina istorijske reprezentacije kako bi povratila somatsko i desublimisano. Tamo gde Đurić deluje kroz spektakularnu mimikriju i ironično samoumetanje, ogoljavajući konstruisanost javnog identiteta, Sabo deluje kroz intimno otelotvorenje i poetiku neuspeha, čineći vidljivim ono što zvanične slike sistematski brišu. Oba umetnika odbijaju zadate okvire umetničkog autoriteta, ali to odbijanje sprovode kroz suprotne registre: Đurić tako što koristi samu logiku slikarske konvencije i medijskog spektakla da bi razotkrio njihovu praznu mehaniku, a Sabo tako što se potpuno okreće od spektakla i utemeljuje svoju praksu u ranjivim, repetitivnim teksturama svakodnevnog života. Ostavi komentar e-pošta Ime Komentar Pošaljisend Odustani Vaš komentar će biti proveren pre objavljivanja