Izložba "Primordijalni susret" autorke Milice Rakonjac

Izložba "Primordijalni susret" Milice Rakonjac otvara se u četvrtak, 21. maja, od 19 časova, u Parobrodu. Zrela skulpturalna artikulacija, balansiran odnos između spoljašnjeg i skrivenog, onog što smo bili, što jesmo i čemu težimo - obeležja su poslednje serije skulptura i slika "Primordijalni susret", beogradske umetnice Milice Rakonjac. U izuzetnim delima (u idejnom, estetskom i vizuelnom smislu), nastalim u protekle dve godine - krije se nešto duboko ljudsko i ima vezu sa prošlim i budućim, a materijalizovano je u kompozicijama koje balansiraju između spontanosti i promišljenosti. One su različitih, a skladnih dimenzija i formi (srednjih i manjih formata) sazdanih od gline, stakla i epoksi smole… ispituju granice skulpture kao likovnog medija - od doživljaja koga izazivaju, do odnosa u prostoru. Tretmanom materijala Milica vizuelizuje materiju koja je u stalnom postojanju, što ukazuje na njenu večitu znatiželju i kompleksnu iskrenost. Narativnom celinom naslovljenom "Primordijalni susret" istražuje korelacije svetlo - tamnog i čvrsto - mekog, koje fino pratimo kroz nekoliko epizoda taktilnosti, ritmički razigranih - od konciznih, stamenih, mehirastih, korenastih…do jezgrovitih i oblih grupacija skulptura. Na taj način, njenim univerzumom vladaju antinomije sinteza ili sučeljavanja pojavnog i apstraktnog, kao i hromatskih ukrštanja. Milica odustaje od banalne deskripcije, briše sve što je suvišno koncentrišući se na delikatno sazvučje dva pojma, fenomena crnog i belog narativa. Vibrantno belih i zagonetno crnih obličja, sa zlatnim finesama koje ih sintetizuju ili sučeljavaju, u zavisnosti od percepcije posmatrača. Čudesnost života i njegovog obnavljanja doživljavamo kroz zbijene oblike (crne poput ognjišta, najmoćnijeg arhetipskog simbola), koji su primordijalni - jer kriju neku iskonsku snagu, i kao da pamte svoju nekadašnju mekoću, a govore o tome da nismo uvek bili tako snažni, no ranjivi. Moćni, a krhki. Sa urezima kao podsetnicima postojanja. Rizomasti su teksturalni i posebno interesantni, jer oblikom podsećaju na neka prastara bića zaustavljena u pokretu. Nose izrazitu sugestivnost jer vidimo i njihovu unutrašnjost. Ritam u kome se smenjuju rustične i glatke površine sagledavamo u belim skulpturama mat glazura. Iako su kompaktne i povezuje ih stakleno jezgro… nose rafinirani dinamizam. Neke od skulptura su zadržale formu kugle, u punom volumenu ili segmentarno. To je nastavak priče iz prethodne etape Miličinog opusa, sa fokusom na nukleusu. Mada su slike (izražene pikturalnosti) ciklični saputnici skulpturalnog opusa, one imaju sopstvenu realnost u kojoj su zadržani znaci unutrašnjeg prosedea. On se temelji na organizaciji ritmova, širokih poteza, kontrasta i svedenog kolorita, tako da mogu da se prate i kao autonomna likovna dela. Njima vladaju pojačani efekti svetlo tamnog, sa akcentovanom narandžastom kao vezom sa vitalističkim u nama. Harmoničnim bitisanjem tradicionalnog i modernog, izvornih sila u prirodi ali i u nama, kao i analogija koje nemaju vremenska značenja, Milica Rakonjac istražuje duboko egzistencijalne teme, spajajući prividnu krhkost i izuzetnu izdržljvost, otvorenost i iskrenost. Maja Živanović, likovni kritičar