Retrospektivna izložba – 20 godina stvaralaštva u mozaiku: Milica Vuković i Ružica Bajić-Sinkević

Izložba obuhvata odabrane radove obe autorke, nastale tokom prethodnih 20 godina. Iako su se u tom periodu izražavale i u drugim likovnim tehnikama, mozaik je konstantna odrednica njihovog stvaralaštva i medij po kojem su najprepoznatljivije. Za njih mozaik nije samo tehnika primenjenog slikarstva dekorativne namene, već punopravan likovni jezik kroz koji izražavaju promišljanja o savremenom čoveku, njegovom unutrašnjem biću i vremenu u kome živimo. Ružica Bajić-Sinkević započinje svoj profesionalni rad u oblasti mozaika magistarskim projektom Transponovani pejzaž u mozaiku i vitražu za određeni arhitektonski objekat 2006. godine. Nakon toga nastavlja istraživanja u istoj tehnici, postepeno praveći iskorak od reljefa, prisutnog u ranim radovima, ka trodimenzionalnoj formi. Najčešće realizuje prostorne instalacije sfernog oblika, u kojima ispituje šta se nalazi ispod površine, ljušture i spoljašnjosti (ciklus Harmonija sfera). Razbijanje savršenog oblika sfere ponekad deluje kao cvetanje, a ponekad kao otvaranje koje podstiče posmatrača da prodre u suštinu svakog elementa. Ciklus Ispod površine obuhvata i dvodimenzionalne radove koji uključuju svilu, kao kontrast čvrstim i postojanim materijalima poput kamena i stakla. U najnovijim radovima umetnica slavi lepotu prirodnog kamena, pažljivo birajući oniks, mermer, peščar i granit, koji u međusobnom saglasju stvaraju utisak mekoće unutar čvrste strukture, naglašavajući unutrašnju svetlost, teksturu i skrivenu organsku dinamiku materijala. Milica Vuković u svojim mozaicima i asamblažima kombinuje kamen i keramiku sa različitim materijalima, poput odbačenih metalnih elemenata, maltera i oslikanih podloga. Njeni radovi tematizuju uticaj medija, pre svega televizije, na svest i percepciju savremenog čoveka. Na diplomskoj izložbi koristila je konkretne reči, dok ih u magistarskom radu Od elektronske ka zidnoj slici – znakovi (simboli) medijskih poruka kao tema zidnog slikarstva transformiše u univerzalne znakove – uzvičnike, upitnike i navodnike. Svaki od tih znakova predstavlja skup psiholoških stanja čoveka izloženog medijskim sadržajima, dok njihovo povezivanje u „rečenice“ formira sistem kodova i poruka koje mediji plasiraju. Ovu tematiku umetnica kasnije nadograđuje serijom radova inspirisanih kultom hrane, u kojima se pojavljuju motivi poput jagoda, šlaga i praznih tanjira. Iako su iste teme i dalje prisutne, njen likovni izraz se tokom vremena razvijao – od direktnog ka suptilnijem i slojevitijem pristupu. Budući da mozaiku pristupaju na različite načine, dijalog radova ove dve umetnice u zajedničkom prostoru pruža posmatraču dinamičan uvid u bogatstvo izražajnih mogućnosti ove drevne tehnike.