UZNEMIRUJUĆE ARHIVE ▪︎ Autorka koncepta i kustoskinja: Milica Lapčević

Izlagači: Slobodan Šijan, Jovan Čekić, Marija Ćalić, Milica Mrvić, Neda Mojsilović, Aleksandar Kelić, Milomir Kovačević Strašni, Goran Basarić, Vladimir Tatarević, Mihailo Vasiljević, Luka Klikovac i Aleksandar Kostić —————————————- Na poziv autorke koncepta izložbe Milice Lapčević, dvanaest umetnika pristalo je da još jednom zaviri u sopstvene fotografske arhive i susretne se sa nekadašnjim sobom – sa svojim ranijim idejama, iskustvima i radovima. Iz tog povratka u prošlost izdvojene su fotografije koje nisu nikada, ili su veoma retko bile prikazivane javnosti. Iako na prvi pogled deluje kao svojevrsna igra sećanja, proces nastanka izložbe potvrđuje teze teoretičara poput Žaka Deride, Hala Fostera i Alana Sekule, prema kojima arhiva nije pasivno skladište prošlosti, već aktivan sistem proizvodnje značenja, vidljivosti i budućeg sećanja. Fotografija iz umetničke arhive nema stabilno i konačno značenje; ono nastaje unutar mreže društvenih, političkih i istorijskih odnosa. Ponovo otkrivene fotografije danas proizvode drugačija značenja od onih koja su mogle imati u trenutku nastanka. Zahvaljujući vremenu provedenom u svojevrsnom mirovanju – i vremenu koje je u međuvremenu promenilo stvarnost u kojoj se ponovo pojavljuju – ovi snimci postaju svedočanstva prostora između sećanja i zaborava, ali i dokumenti o uznemirujućem u sadašnjem trenutku. Arhiva se tako pokazuje ne kao pasivna memorija prošlosti, već kao mesto koje neprestano proizvodi nova značenja. Sam naziv izložbe, „Uznemirujuće arhive“, upućuje na kontekst u kome, na primer, fotografije nastale još 1982. godine i dalje deluju uverljivo, aktuelno i uznemirujuće, kao da su snimljene pre nekoliko trenutaka na ulicama Beograda. Iako su nastajale tokom različitih perioda, fotografije iz arhiva ovih autora snažno komuniciraju sa sadašnjim trenutkom. Njihovo međusobno preplitanje formira kolaž nekada izgubljenih, zaboravljenih i izmeštenih slika, vraćajući ih u prostor fizičke i društvene prisutnosti. To čine izvan jezika, bez posrednika, direktno. Ili rečima Suzan Sontag: „Narativi mogu da učine da razumemo. Fotografije čine nešto drugo: one nas progone“. (“Narratives can make us understand. Photographs do something else: they haunt us.“)